تبلیغات
نسیم جنت - عاشورا از نگاه قرآن
نسیم جنت
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 25 آذر 1389 توسط خادم المهدی | نظرات ()


سوره ی مبارکه غافر : آیه 7

الَّذِینَ یَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَمَنْ حَوْلَهُ یُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَیُؤْمِنُونَ بِهِ وَیَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِینَ آمَنُوا رَبَّنَا

وَسِعْتَ كُلَّ شَیْءٍ رَّحْمَةً وَعِلْمًا فَاغْفِرْ لِلَّذِینَ تَابُوا وَاتَّبَعُوا سَبِیلَكَ وَقِهِمْ عَذَابَ الْجَحِیمِ
.

فرشتگانى كه حاملان عرشند و آنها كه گرداگرد آن (طواف مى‏كنند) تسبیح و حمد پروردگارشان را مى‏گویند و به او ایمان دارند و براى مؤمنان استغفار مى‏كنند (و مى گویند) پروردگارا، رحمت و علم تو همه چیز را فراگرفته است پس كسانى راكه توبه كرده و راه تو را پیروى مى‏كنند بیامرز، و آنان را از عذاب دوزخ نگاه دار.

در روایتی از امام باقر علیه السلام درباره قول خدای تعالی: «والذین یحملون العرش و من حوله ...». .

آمده است که مقصود محمد و علی و حسن و حسین و ابراهیم و اسماعیل و موسی و عیسی صلوات الله علیهم اجمعین هستند؛ یعنی کسانی که حمل کننده عرش «علم خدا» هستند که رسول خدا و اوصیای اویند و کسانی که اطراف عرش هستند یعنی ملائکه خداوند را ستایش می کنند و ... .

در روایتی دیگر آمده است: اما عرش خدا که همان علم اوست چهار تن از اولین و چهار تن از آخرین آن را حمل می کنند. چهار تن اول عبارتند از: نوح و ابراهیم و موسی و عیسی علیهم السلام و اما چهار تن آخر: محمد و علی و حسن و حسین علیهم السلام هستند.

 

منبع:

بحارالانوار، ج 24، ص 90، حدیث 5 و 8 و 11 - کنز جوامع الفوائد، ص 351. .




سوره ی مبارکه الصافات آیه 107

 وَفَدَیْنَاهُ بِذِبْحٍ عَظِیمٍ

ما ذبح عظیمى را فداى او كردیم.

امام رضا علیه‌السلام فرمود:

چون خدای عزیز و شکوهمند ابراهیم علیه‌السلام را امر نمود که جای فرزندش اسماعیل گوسفندی را که خدا برایش فرو فرستاده بود قربانی نماید، ابراهیم درخواست نمود که فرزندش اسماعیل را با دستش ذبح نماید و اگر او به کشتن گوسفند امر نمی‌شد همین کار را می‌کرد تا آن داغی را که به قلب پدری که عزیزترین فرزندانش را با دست خود قربانی نموده وارد شده به دل او هم وارد شود، و به این ترتیب سزاوار بلندترین درجات اهل ثواب بر بلاها گردد.

پس خدای بزرگ و بلندمرتبه به او وحی نمود:

ای ابراهیم چه کسی از آفریدگانم را بیشتر دوست داری؟ گفت: پروردگارا تو کسی را نیافریدی که از دوستت محمد صلی‌الله‌علیه‌و‌آله محبوبتر باشد. خدا بدو وحی نمود: آیا او را بیشتر دوست داری یا نفس خود را؟ گفت: بلکه من او را بیشتر از خود دوست دارم. فرمود: فرزندش نزد تو محبوبتر است یا فرزند خودت؟ گفت:

بلکه فرزند او. فرمود: کشته شدن فرزند او به ستم و ظلم به دست دشمنانش دل تو را بیشتر به درد می‌آورد یا کشته شدن فرزندت به دست خودت در راه اطاعت از من؟

پروردگارا بلکه کشته شدن او به دست دشمنانش قلب مرا بیشتر به درد می‌آورد. فرمود:

ای ابراهیم، پس همانا گروهی که گمان می‌کنند که از امت محمد صلی‌الله‌علیه‌و‌آله هستند بزودی بعد از او دست به خون فرزندش آغشته می‌سازند و او را به ظلم و ستم همچون گوسفندی می‌کشند، و بدین واسطه مستوجب خشم من خواهند شد.

پس ابراهیم بخاطر آن بی‌تاب شد و دلش به درد آمد و به گریستن پرداخت. خدای بزرگ و بلند مرتبه بدو وحی فرمود:

ای ابراهیم به تحقیق فدیة بی‌تابی بر فرزندت اسماعیل یعنی اگر او را ذبح می‌کردیبه اندوهگینی‌ات بر حسین علیه‌السلام و کشته شدنش برابر گشت، و برای تو بلندترین درجات اهل ثواب بر مصیبتها خواهد بود، و آن سخن خدای عزوجل است.

که فرمود: «ما قربانی بزرگی را فدای او ساختیم».





برچسب ها: عاشورا، امام حسین، کربلا، عاشورا از نگاه قرآن،
درباره وبلاگ
موضوعات
آخرین مطالب
نویسندگان
آرشیو مطالب
پیوند ها
پیوندهای روزانه
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : 17526 نفر
بازدید این ماه : نفر
كل مطالب : عدد
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :















تمام حقوق این وبلاگ و مطالب آن متعلق به صاحب آن می باشد.

ابزار وبمستر

عکس

دانلود

قالب وبلاگ